Επιστολή στον Κ. Παπούλια από Ν.Γεωργιάδου

 Αξίζει να διαβαστεί

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49205

Οι αφετηρίες των μυικών μας πόνων

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

Τι είναι η Πατρίδα μας....το 2011;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
.............................................................................

Τώρα τι απ΄όλα αυτά είναι η πατρίδα μας;
Μόνο το "κάτι που 'χουμε μες στην καρδιά"
Και αυτό το "Κάτι" δεν έχει πλέον ούτε κάμπους, ούτε βουνά, ούτε ήλιο ούτε νησιά
Δεν έχει καν ούτε και εμάς.
Ό,τι μας όριζε ως λαό, δυστυχώς...παρήλθε.

O τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα

Ως γνωστόν, είναι ο τρόπος που έχουμε μάθει να τα βλέπουμε. Αυτός ο τρόπος μαθαίνεται  εξωλεκτικά κυρίως, αφού οι άλλοι δεν μας επιβάλλουν αναγνώσεις, αλλά μας τις υποδηλώνουν με τις αντιδράσεις τους.. Κάθε άνθρωπος μας επιστρέφει διαφορετική αίσθηση εαυτού και κάθε κυβέρνηση διαφορετική συλλογική ταυτότητα.. Και εμείς τώρα θα  πρέπει να δομήσουμε καινούρια..

Σαν σήμερα 23 Οκτωβρίου γεννήθηκε ο Μάνος Χατζηδάκης

ΡΗΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 Όταν η σοφία είναι στάση ζωής

http://www.youtube.com/watch?v=LZeAPip0P-Y&feature

Εκτός " Ύλης"

Να ρωτήσω ;

Όταν ακούτε '' ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ" ποιά χώρα σας έρχεται πρώτη στο μυαλό σας;

Ξέρετε αλήθεια να ψάχνετε καλά στο Google;

http://tech.in.gr/consult/article/?aid=1231133597

Λέξεις κλειδιά: google, Google Books, Google search by Image, Google Scholar, Google Sites

Γνωρίζετε ότι μπορείτε να ψάξετε ανεβάζοντας φωτογραφίες στο πεδίο αναζήτησης του Google, ότι ένα αστεράκι θα σας απαλλάξει από την ανάγκη να εισάγετε ακριβή ερωτήματα, ότι το Google είναι ένα τεράστιο λεξικό, που δίνει ορισμούς και μεταφράζει από.....

Κάπως έτσι γίνεσαι...ό,τι θες

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=48642

ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟ ΤΟ "ζην" ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΄' ΕΥ "

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Κάποτε το κουκλοθέτρο είχε Μαγεία

Τώρα με τρομάζει

Ψάχνω να βρω σε ποιά φιγούρα μοιάζω

Όχι ότι έχει σημασία

Αλλά το προτιμώ απ΄το να  βλέπω τα νήματα  που

  ανερυθρίαστα αποκαλύπτονται.



Στη μετακαπιταλιστική εποχή του μεταμοντέρνου ύφους, η μεταμυθοπλασία είναι ρεαλιστική συνθήκη

Απορία μου σε υποθετικό σενάριο

Αν βουλευτής με  ιστορικο καρδιοπάθειας τύχαινε προπηλακισμών,  με αποτελέσμα να υποστεί λόγω φόρτισής του, εκτεταμένο έμφραγμα και να υποκύψει, τι θα σύνεβαινε;

Να υποθέσω ότι η ελληνική βουλή θα εξέδιδε ψήφισμα  για να τελεστεί η εξόδιος ακολουθία του, δημοσία δαπάνη και όχι μόνο;

Ο συγκεκριμένος 53 χρόνος, βάση ιατρικής ανακοίνωσης δεν είχε κανένα χρόνιο πρόβλημα. Δέχθηκε ισχυρές ποσότητες χημικών, σε πορεία που ήταν κοινωνικά δικαιολογημένη, με αποτέλεσμα την τοξική του δηλητηρίαση που επέφερε οξύ ισχαιμικό επεισόδιο.
Ήταν άνεργος τα τελευταία τρία χρόνια και πατέρας δύο παιδιών.

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω;

Στίχοι Μάνου Ελευθερίου, απ΄την ποιητική συλλογή: " Τροπάρια για φονιάδες"


Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς.

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια,
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά,οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς.

Χωρίς Λόγια

η απεργία στον τύπο της Ισπανίας

http://internacional.elpais.com/internacional/2011/10/19/album/1319027903_527964.html

 

London free press

http://www.lfpress.com/news/world/2011/10/19/18848736.html

 

η ottawa sun για τη χθεσινή απεργία

http://www.ottawasun.com/2011/10/19/violent-anti-austerity-protests-grip-athens

 

φωτογραφίες

http://photos.denverpost.com/mediacenter/2011/10/photos-demonstrators-clash-with-riot-police-in-athens-greece-on-wednesday-october-19-2011/#5

 

Αντί δαγκωμάτων...ό,τι χανσαπλάστ διαθέτει ο καθένας μας για να επουλωθούμε ΟΛΟΙ

Ο Κόσμος του Αύριο»

Δημοσίευση: 18 Οκτ. 2011

---

ΤΑ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΑ ΖΩΑ ΔΑΓΚΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥΣ

---

Θυμάμαι μια παλιά πολεμική ταινία για τη γέφυρα του Ρήνου και τις τελευταίες μάχες πριν την πτώση της Ναζιστική Γερμανίας.

Μόλις είχαν εκτελέσει κάτι λιποτάκτες όταν ένας γερμανός αξιωματικός γυρνάει και λέει στον άλλον:

"Τα ετοιμοθάνατα ζώα έτσι κάνουν, δαγκώνουν τις πληγές τους"

Δυστυχώς, το ίδιο ακριβώς βλέπω σήμερα με τους φίλους και τους συναδέλφους μου στη δουλειά να συζητούν για την κατάσταση στην Ελλάδα και να τσακώνονται με το παραμικρό.

Είμαστε όλοι τόσο τσαντισμένοι με όσα συμβαίνουν γύρω μας και αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι να αντιδράσουμε που στο τέλος θα αρχίσουμε να πλακώνουμε ο ένας τον άλλον επειδή δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε τους πραγματικούς υπαίτιους.

Συγκρατηθείτε παιδιά. Ο διπλανός μας δεν είναι εχθρός. 

Γιώργος Επιτήδειος 

Προτεινόμενα βιβλία για το σχολείο

http://diaforetikotita.gr/

Kiwi

Το Kiwi  ζει στη Ν.Ζηλανδία και είναι εθνικό της σύμβολο, όσο και προστατευόμενο είδος

1+1=2

Η αλήθεια είναι πως οι αριθμητικές πράξεις σου δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας.  Ξέρεις πάντα  ότι όταν  κάνεις προσθεση, προσθέτεις σίγουρα.  Με τη ζωή  δεν είναι έτσι.  Δεν ξέρεις, πότε ο χρόνος που περνά αθροίζεται  στον προσωπικό σου  χρόνο και πότε όχι. Μπορεί να περνά  «έξω»  από σένα,  σπάνια  «μέσα σου», συνήθως «δίπλα»  σου  αλλά κυρίως   «πάνω σου»  Σ’ αυτήν  δε την  περίπτωση ,  μιλάμε γι’ αφαίρεση   ή καλύτερα για διαίρεση. Ψάχνεις να βρεις πόσα κομμάτια  έμεινες ή  πόσα έγινες  και τι τελικά  απέμεινε  από σένα.

 Βάσει  αυτής μου  της  διαπίστωσης,  θ΄αρχίσω πάλι  ν΄αγαπάω τα μαθηματικά

Μ΄αφορμή τα τραγούδια

..."Εχεις σκεφτεί ποτέ ότι τα τραγούδια είναι σαν τους ανθρώπους?...
 Υπάρχουν τόσα πολλά .. άλλα τα ξέρουμε, άλλα μας είναι αδιάφορα κ άλλα δεν τα ΄χουμε καν προσέξει.. Μέχρι που κάποια φορά, έρχεται η φωνή τους, η μουσική τους, τα λόγια τους κ ..μας λένε  " κάτι". Σαν να  γραφτηκαν   για μας.. Μας αγγίζουν με τρόπο μυστηριώδη.  Μας αναστατώνουν... Κυριαρχούν στα χείλη,  στ΄αυτιά,  στους αύλακες του μυαλού  κ μας  ξεχειλίζουν..
 Πώς  να μαζευτείς μετά, έτσι που σκόρπισες σε παρτιτούρες άλλων χρωμοσωμάτων;
 

Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά

ή αλλιώς...Μαζί Δεν τα φάγαμε!

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα

Μάνος Ελευθερίου-νοητός λύκος

Στο τίποτα και στο μηδέν πενθούσα, γιατί σαν ακροβάτης τ΄ουρανού στην αίρεση του κόσμου ακροβατούσα...

O Amlet της Σελήνης

Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν΄ανατραπεί
Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια
Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή
Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος
Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς
Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος
Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς

Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές
Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια
Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές

Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
Έσβησες μ' ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής