Aπίστευτο μεν......

http://24wro.blogspot.com/2011/11/15_1524.html

αλλά ίσως η ζωή  να είναι ωραία, όταν είναι...αλλού

Έργο του Αν. Γκέρσκι

Η ακριβότερη φωτογραφία του κόσμου

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Νέα Ορέστεια-Νέα Ιδρυτική Πράξη

( Το άρθρο είναι του Μίμη Ανδρουλάκη. Μεταφράστηκε από όλα τα ξένα δίκτυα) 

  Τη βραδιά που ο Πρόεδρος Γιώργος Παπανδρέου σαν Γουλιέλμος Τέλλος έβαλε το ριψοκίνδυνο στοίχημα προειδοποίησα πως αν κερδίσεις “κερδίζεις” λίγα αν χάσεις τα “χάνεις” όλα. Οι “μη δημιουργικοί” στο περιβάλλον, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, σ’ έναν παροξυσμό του groupthink, σε μια αιφνίδια συσκότιση του νου (άτη) τον έσπρωξαν στο μοιραίο διάβημα. “Όπως τους διώχνει κάνουν κι αμέριμνοι τραβούν για το χαμό” λέει για την άτη του Αγαμέμνονα η Ιλιάδα. Μπορεί όμως μια χαμένη ζαριά στο πεδίο της συμβατικής πολιτικής σε ένα άλλο βαθύτερο επίπεδο της πραγματικότητας να αποδειχθεί “μαγική ζαριά”; Ναι, λέμε στην Έβδομη Αίσθηση. “Είναι η μαγική ζαριά που βγάζει το μοιραίο αριθμό με τον οποίο κερδίζεις ακόμα κι όταν τα έχεις χάσει όλα” (1). Ναι, εφόσον εισερχόμεθα στην τραγική αίσθηση του ναυαγισμού που μεταμορφώνει εσωτερικά τους ανθρώπους και μπορεί να δημιουργήσει τελικά την τραγική συναίσθηση μιας κοινής μοίρας.

Σε λίγο ο “Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο”(2), ο Killer, δεν θα είναι Πρωθυπουργός. Μπορεί η θυσία του, ο “ιδρυτικός φόνος” να γίνει η απαρχή μιας νέας ιδρυτικής πράξης στην πολιτική ζωή όπως είχαμε προαναγγείλει;(3)

Τις μέρες του 2004 που αναλάμβανε δημοψηφισματικά θριαμβευτής αρχηγός τον έβλεπα και το έγραψα σαν νέο Ορέστη σημαδεμένο από την Τρόικα Μοίρα της φυλής του Ατρέα (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος). Το ΠΑΣΟΚ ήταν η φυλή του Ατρέα, το “Άργος”, ο κύκλος της Νέας Ορέστειας, η πολιτική οικογένεια του παπα-Ανδρέα (Σταυρόπουλου) από το Καλέντζι της Αχαΐας που κυριάρχησε μεταπολεμικά στην Ελλάδα(4).

Η τραγική γνώση δημιουργούσε μέσα μου το σκοτεινό συναίσθημα που καλλιέργησε ο Αισχύλος ότι στην “τρίτη γενιά”, στους “εγγονούς” της ιστορίας πληρώνονται τα παλιά και ανεξόφλητα “χρέη”. Κάθε χρόνο έγραφα ένα βιβλίο με αποκλειστικό θέμα σε πολλές παραλλαγές τις προειδοποιήσεις κινδύνου ενώπιον μιας επερχόμενης καταστροφής. Επεχείρησα μάταια να υποδυθώ το ρόλο ενός διακριτικού Πυλάδη δίχως να μπλέξω ποτέ σε διαγκωνισμούς και παίγνια εξουσίας. Εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης, συστημικής, ελληνικής και ευρωπαϊκής, προειδοποιούσαμε, τα διαβολικά γεγονότα θα συνωμοτούν σε μια καταστροφική αλυσίδα κι ο “αναίτιος εγγονός” της ιστορίας, ο νέος Ορέστης τη μια θα ολιγωρεί και θα αφήνει τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους, την άλλη κάνει επιλογές σε πρόσωπα και πράγματα θαρρείς και υπακούει σ’ ένα τυφλό κάλεσμα της Τρόικας Μοίρας για να πραγματωθεί ο “χρησμός” ως αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Ο αμείλικτος μηχανισμός της ελληνικής τραγωδίας πήρε μπροστά. Ο νέος Ορέστης γίνεται τελικά παίγνιο περιστάσεων που ξεπερνούν τον έλεγχό του και τη δική του ευθύνη και μεταμορφώνεται παρά τη θέλησή του σε ήρωα τραγωδίας.

Ο εγγονός του Ατρέα φάνηκε να ολοκληρώνει και να επεκτείνει το “Βασίλειο των Ατρειδών”, στην πραγματικότητα όμως το “διαλύει”, τελειώνει δηλαδή την παλαιά τάξη πραγμάτων και αντικειμενικά θέτει στην ημερήσια διάταξη ένα ιδρυτικό ζήτημα, όπως συμβαίνει λυτρωτικά, καθαρτήρια σε κάθε τραγωδία. Όταν πρωταγωνιστές, εχθροί και “φίλοι”, - μέγιστοι εν τοις μικροίς, ελάχιστοι εν τοις μεγάλοις -, όταν “αδελφοί” και “συγγενείς” - νευρωτικές Ιφιγένειες και Ηλέκτρες -, όταν μαθητευόμενοι μάγοι, ολέθριοι συμβουλάτορες, “προδότες” και “προδομένοι”, βαρόνοι, “κηπουροί”, κι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στους χιλιοπαιγμένους ρόλους, εκείνος ήρεμα, απλά, στωικά, όπως πρέπει στην ιερότητα του τραγικού ήρωα, αναγγέλλει από το βήμα της Βουλής το τέλος του θυσιαστικού κύκλου με τα παρακάτω λόγια:

“Ελπίζω να συμβολίσουν αυτές οι πράξεις μου μια διαφορετική εικόνα και κουλτούρα στην πολιτική μας ζωή... να στείλουν ένα μήνυμα ότι δεν είμαστε μεταξύ μας εχθροί, ότι μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο χωρίς μίσος, χωρίς πόλωση, με αλληλεγγύη και αγάπη”.

Ο “εγγονός”, δίχως ίσως να το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα και ο λογογράφος του, το ξεκόβει σε όλους όπως ο Αρτώ “Κύριοι, καιρός να τελειώνουμε με τα παλαιά αριστουργήματα”.

Η παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου αντικειμενικά, ανεξάρτητα από εφήμερες περιπλοκές, εμβαλωματικές, ψυχαναγκαστικές λύσεις της στιγμής, τις υστερικές άμυνες του παλαιού καθεστώτος, εγκαινιάζει στο άμεσο μέλλον μέσα από μια οδυνηρή μετάβαση ένα νέο πολιτικό και πολιτειακό κύκλο, μια τριπλή ιδρυτική πράξη

• την είσοδο στην εποχή των συμμαχικών προγραμματικών κυβερνήσεων και το τέλος του παλαιού δικομματισμού
• τη νέα ίδρυση, τη θετική υπέρβαση της “φυλής του Ατρέα”, τη ριζική ανασύνθεση του πολιτικού χώρου μεταξύ δεξιάς και κομμουνιστικής αριστεράς, την ενεργό παρουσία ενός νέου πολιτικού αστερισμού που θα υπερβαίνει τις παλαιές συντεταγμένες
• τον πολιτειακό - συνταγματικό μετασχηματισμό του μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

Ένα δημοψήφισμα τον έφερε στην κορυφή, ένα “δημοψήφισμα” προκάλεσε την πτώση του αλλά ίσως είναι στο τέλος αυτή η ακούσια “μαγική ζαριά” που κερδίζει όταν τα έχεις χάσει όλα. Δεν έχω αυταπάτες. Οι μοιραίοι “επαγγελματίες”, πριν πηδήξουν στο επόμενο βαγόνι, θα κάνουν τα πάντα να τον φέρουν στα μέτρα τους, να σκηνοθετήσουν τη μετατροπή του από σεβαστό πρωταγωνιστή μιας ελληνικής τραγωδίας σε ήρωα παρωδίας. Να συρρικνώσουν δηλαδή το ιδρυτικό νόημα των στιγμών που ζούμε. Όμως ο κύβος ερρίφθη.

Η... 10η Μέρα ή αλλιώς..Μετατόπιση της σκέψης

Σηκώνομαι το πρωί. Βγαίνω από το σπίτι μου. Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.Δεν την βλέπω και πέφτω μέσα.
Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου,ξεχνάω ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο και ξαναπέφτω μέσα.
Την τρίτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο. Ωστόσο δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα.
Την τέταρτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ την τρύπα στο πεζοδρόμιο.Τη θυμάμαι και παρόλα αυτά, δεν την βλέπω και πέφτω και μέσα.
Την πέμπτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου. Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο και περπατάω κοιτάζοντας κάτω. Τη βλέπω και παρόλο που τη βλέπω, πέφτω μέσα.
Την έκτη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.Πηγαίνω ψάχνοντάς την με τα μάτια μου. Την βλέπω, προσπαθώ να πηδήξω από πάνω, αλλά πέφτω μέσα.
Την έβδομη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου, Βλέπω την τρύπα. Παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την άλλη μεριά, αλλά όχι αρκετά μακρυά και πέφτω μέσα.
Την όγδοη μέρα, βγαίνω από το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω ως την άλλη άκρη! Αισθάνομαι περήφανος που τα κατάφερα, χοροπηδαώ από τη χαρά μου και ξαναπέφτω μέσα.
Την ένατη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου, βλέπω τη τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου.
Τη δέκατη μέρα, σήμερα μόλις, συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω...στο απέναντι πεζοδρόμιο

( Ριμποτσέ-Θιβετιανός μοναχός)

Η επίδραση των αρχαίων ελληνικών στη σκέψη μας

http://kontiloforos.blogspot.com/2011/07/blog-post_4008.html#more

Το Ανολοκλήρωτο

Αν κάτι νικά το χρόνο, αυτό είναι το  Ανολοκλήρωτο.

  Έχουμε γεννηθεί με στοιχεία συγχρονισμού με το περιβαλλόμενο γίγνεσθαι, που είναι ο χρόνος και   ο χώρος .

Απ αυτά θεωρώ πιο ισχυρό το χρόνο, αν σκεφτούμε,  την εγγεγραμμένη κυτταρική μας λήξη.

¨Οταν κάτι συνεχίζει στο χρόνο, υπερβαίνοντας τις συνθήκες του χώρου του,  είναι σαν ν¨  αναιρεί το ενιαίο του χωροχρόνου.

Κινούμαστε όμως,  σε μια αντίληψη χωροχρονικής  πραγματικότητας,

όπου ο χρόνος δεν μπορεί να δρα ανεξάρτητα της χωρικής του συνθήκης. 

Γι αυτό κ το ανολοκλήρωτο μας ασκεί τόση δυναμη.

Υπερβαίνει τον περιορισμό του εκάστοτε χώρου, αφού κουβαλά το παρελθοντικά ατελές στις συνθήκες του παρόντος.

Aπ΄το τραγούδι της  Μόρφως Τσαιρέλη ( τέτοια παράξενη ομρφιά)....Στο τέλος λέει: << To χρόνο έχει νικήσει.....>>

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες, το Θοδωρή Τσελεπή

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49386

Επιστολή στον Κ. Παπούλια από Ν.Γεωργιάδου

 Αξίζει να διαβαστεί

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49205

Οι αφετηρίες των μυικών μας πόνων

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ

Τι είναι η Πατρίδα μας....το 2011;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
.............................................................................

Τώρα τι απ΄όλα αυτά είναι η πατρίδα μας;
Μόνο το "κάτι που 'χουμε μες στην καρδιά"
Και αυτό το "Κάτι" δεν έχει πλέον ούτε κάμπους, ούτε βουνά, ούτε ήλιο ούτε νησιά
Δεν έχει καν ούτε και εμάς.
Ό,τι μας όριζε ως λαό, δυστυχώς...παρήλθε.

O τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα

Ως γνωστόν, είναι ο τρόπος που έχουμε μάθει να τα βλέπουμε. Αυτός ο τρόπος μαθαίνεται  εξωλεκτικά κυρίως, αφού οι άλλοι δεν μας επιβάλλουν αναγνώσεις, αλλά μας τις υποδηλώνουν με τις αντιδράσεις τους.. Κάθε άνθρωπος μας επιστρέφει διαφορετική αίσθηση εαυτού και κάθε κυβέρνηση διαφορετική συλλογική ταυτότητα.. Και εμείς τώρα θα  πρέπει να δομήσουμε καινούρια..

Σαν σήμερα 23 Οκτωβρίου γεννήθηκε ο Μάνος Χατζηδάκης

ΡΗΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

 Όταν η σοφία είναι στάση ζωής

http://www.youtube.com/watch?v=LZeAPip0P-Y&feature

Εκτός " Ύλης"

Να ρωτήσω ;

Όταν ακούτε '' ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ" ποιά χώρα σας έρχεται πρώτη στο μυαλό σας;

Ξέρετε αλήθεια να ψάχνετε καλά στο Google;

http://tech.in.gr/consult/article/?aid=1231133597

Λέξεις κλειδιά: google, Google Books, Google search by Image, Google Scholar, Google Sites

Γνωρίζετε ότι μπορείτε να ψάξετε ανεβάζοντας φωτογραφίες στο πεδίο αναζήτησης του Google, ότι ένα αστεράκι θα σας απαλλάξει από την ανάγκη να εισάγετε ακριβή ερωτήματα, ότι το Google είναι ένα τεράστιο λεξικό, που δίνει ορισμούς και μεταφράζει από.....

Κάπως έτσι γίνεσαι...ό,τι θες

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=48642

ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟ ΤΟ "ζην" ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΄' ΕΥ "

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Κάποτε το κουκλοθέτρο είχε Μαγεία

Τώρα με τρομάζει

Ψάχνω να βρω σε ποιά φιγούρα μοιάζω

Όχι ότι έχει σημασία

Αλλά το προτιμώ απ΄το να  βλέπω τα νήματα  που

  ανερυθρίαστα αποκαλύπτονται.



Στη μετακαπιταλιστική εποχή του μεταμοντέρνου ύφους, η μεταμυθοπλασία είναι ρεαλιστική συνθήκη

Απορία μου σε υποθετικό σενάριο

Αν βουλευτής με  ιστορικο καρδιοπάθειας τύχαινε προπηλακισμών,  με αποτελέσμα να υποστεί λόγω φόρτισής του, εκτεταμένο έμφραγμα και να υποκύψει, τι θα σύνεβαινε;

Να υποθέσω ότι η ελληνική βουλή θα εξέδιδε ψήφισμα  για να τελεστεί η εξόδιος ακολουθία του, δημοσία δαπάνη και όχι μόνο;

Ο συγκεκριμένος 53 χρόνος, βάση ιατρικής ανακοίνωσης δεν είχε κανένα χρόνιο πρόβλημα. Δέχθηκε ισχυρές ποσότητες χημικών, σε πορεία που ήταν κοινωνικά δικαιολογημένη, με αποτέλεσμα την τοξική του δηλητηρίαση που επέφερε οξύ ισχαιμικό επεισόδιο.
Ήταν άνεργος τα τελευταία τρία χρόνια και πατέρας δύο παιδιών.

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω;

Στίχοι Μάνου Ελευθερίου, απ΄την ποιητική συλλογή: " Τροπάρια για φονιάδες"


Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς,
τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω,
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς.

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια,
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ,
τα ψυθιρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά,οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι
κι η νύχτα φαρμακώνει τα φιλιά
ποιος κόσμος μας κρατάει και ποιο σανίδι
απόψε που δικάζουν τον Πλουμπίδη.
Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Σε τούτη την πατρίδα τί γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτωριανούς.

Χωρίς Λόγια

η απεργία στον τύπο της Ισπανίας

http://internacional.elpais.com/internacional/2011/10/19/album/1319027903_527964.html

 

London free press

http://www.lfpress.com/news/world/2011/10/19/18848736.html

 

η ottawa sun για τη χθεσινή απεργία

http://www.ottawasun.com/2011/10/19/violent-anti-austerity-protests-grip-athens

 

φωτογραφίες

http://photos.denverpost.com/mediacenter/2011/10/photos-demonstrators-clash-with-riot-police-in-athens-greece-on-wednesday-october-19-2011/#5

 

Αντί δαγκωμάτων...ό,τι χανσαπλάστ διαθέτει ο καθένας μας για να επουλωθούμε ΟΛΟΙ

Ο Κόσμος του Αύριο»

Δημοσίευση: 18 Οκτ. 2011

---

ΤΑ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΑ ΖΩΑ ΔΑΓΚΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥΣ

---

Θυμάμαι μια παλιά πολεμική ταινία για τη γέφυρα του Ρήνου και τις τελευταίες μάχες πριν την πτώση της Ναζιστική Γερμανίας.

Μόλις είχαν εκτελέσει κάτι λιποτάκτες όταν ένας γερμανός αξιωματικός γυρνάει και λέει στον άλλον:

"Τα ετοιμοθάνατα ζώα έτσι κάνουν, δαγκώνουν τις πληγές τους"

Δυστυχώς, το ίδιο ακριβώς βλέπω σήμερα με τους φίλους και τους συναδέλφους μου στη δουλειά να συζητούν για την κατάσταση στην Ελλάδα και να τσακώνονται με το παραμικρό.

Είμαστε όλοι τόσο τσαντισμένοι με όσα συμβαίνουν γύρω μας και αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι να αντιδράσουμε που στο τέλος θα αρχίσουμε να πλακώνουμε ο ένας τον άλλον επειδή δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε τους πραγματικούς υπαίτιους.

Συγκρατηθείτε παιδιά. Ο διπλανός μας δεν είναι εχθρός. 

Γιώργος Επιτήδειος 

Προτεινόμενα βιβλία για το σχολείο

http://diaforetikotita.gr/

Kiwi

Το Kiwi  ζει στη Ν.Ζηλανδία και είναι εθνικό της σύμβολο, όσο και προστατευόμενο είδος

1+1=2

Η αλήθεια είναι πως οι αριθμητικές πράξεις σου δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας.  Ξέρεις πάντα  ότι όταν  κάνεις προσθεση, προσθέτεις σίγουρα.  Με τη ζωή  δεν είναι έτσι.  Δεν ξέρεις, πότε ο χρόνος που περνά αθροίζεται  στον προσωπικό σου  χρόνο και πότε όχι. Μπορεί να περνά  «έξω»  από σένα,  σπάνια  «μέσα σου», συνήθως «δίπλα»  σου  αλλά κυρίως   «πάνω σου»  Σ’ αυτήν  δε την  περίπτωση ,  μιλάμε γι’ αφαίρεση   ή καλύτερα για διαίρεση. Ψάχνεις να βρεις πόσα κομμάτια  έμεινες ή  πόσα έγινες  και τι τελικά  απέμεινε  από σένα.

 Βάσει  αυτής μου  της  διαπίστωσης,  θ΄αρχίσω πάλι  ν΄αγαπάω τα μαθηματικά

Μ΄αφορμή τα τραγούδια

..."Εχεις σκεφτεί ποτέ ότι τα τραγούδια είναι σαν τους ανθρώπους?...
 Υπάρχουν τόσα πολλά .. άλλα τα ξέρουμε, άλλα μας είναι αδιάφορα κ άλλα δεν τα ΄χουμε καν προσέξει.. Μέχρι που κάποια φορά, έρχεται η φωνή τους, η μουσική τους, τα λόγια τους κ ..μας λένε  " κάτι". Σαν να  γραφτηκαν   για μας.. Μας αγγίζουν με τρόπο μυστηριώδη.  Μας αναστατώνουν... Κυριαρχούν στα χείλη,  στ΄αυτιά,  στους αύλακες του μυαλού  κ μας  ξεχειλίζουν..
 Πώς  να μαζευτείς μετά, έτσι που σκόρπισες σε παρτιτούρες άλλων χρωμοσωμάτων;